Էս բոմժին մեկը հարց տար` երբ որ Եռաբլուրում, ամեն օր 10-20 մեր տղերքին էին հուղարկավորում, ամբողջ ազգով խնդրում էինք, որ լռեք, դու ու 17+ փնթիներդ ինչու՞ չլռեցիք … Մերի Տոմոյան

Մերի Տոմոյանը գրում է.

Էս բոմժին մեկը հարց տար` Երբ որ Եռաբլուրում տրակտորի մատոռը չէր կանգնում, գիշեր ու ցերեկ փոս էր փորում, ամեն օր 10-20 մեր տղերքին էին հուղարկավորում, ամբողջ ազգով խնդրում էինք, հորդորում, որ լռեք, որ հարգեք մեր սուգը, դու ու 17+ փնթիներդ ինչու՞ չլռեցիք։

Ձեր երգերը և պարերը Բաղրամյան քսանվեցում, գիտե՞ք ինչ էր հիշեցնում`հին ֆիլմերից մեկում նկարահանած հատված, հայկական ջարդից հետո դիակները իրար վրա փոսն էին նետում, փայտերով ծածկում ու վրան պարում։ Դուք հենց այդ թուրքին էիք նման, ես անգամ վիդեո սարքեցի և տեղադրեցի, անունն էլ դրեցի` «մի հավի չափ էլ չկաք»։

Այժմ ի՞նչ ես եկել և երգում, կարծես պուտանկեն ավետարան քարոզի։ Դուք շատ փոքր եք, որ մեզ ասեք, թե մենք ինչ անենք։ Ասում եք ամոթալի քիչ քանակի եք, իսկ ես կասեմ ` էդ փոքր ազգի մեջ ամոթալի շատ եք տականք։

Կանչում ես հրապարա՞կ, բա չես մտածում, որ գանք` քեզ ոչ թե կպարկեցնենք, այլ կվերցնենք, քելեխով հանդերձ։ Եթե ձեր արած քեֆերը մոռացել ես, ապա մենք` ոչ, կարիքի դեպքում կթարմացնեմ փաստերով հիշողությունդ ու կցուցադրեմ սուքդ և խայռենասիռությունդ ազգի և երկրի նկատմամբ` բոմժ։

Ինչ ասես տեսել էինք, զակազով սուգ` չէինք տեսել, երեկվա համերգը վկա։

Оставьте комментарий